Basurerong Pinoy

Mga Samu't Saring Katha ng Isang Basurerong Pinoy, Anak Busabos at Alipin ng Kahibangan

Alimpuyo: Pag-aabang


iv. ang pag-aabang

Ang tagal namang magliwanag! Buntunghiningako. Nakakabagot.

Malamok at nagsisimula nang lumamig ang ihip ng hangin. Nanginginig na ang aking laman na hapo sa maghapong paglalakbay. Tinignanko na naman ang giwang sa damuhan. Maaaninag ang maliit na daanan dahil sa kunting liwanag na dulot ng ga-guhit lang na buwan. Ano na kaya ang oras? Alas dos.

Sakripisyo ba talaga ang paghintay?

Ba’t kaya wala na sila? Kinakausapko ang hangin.

Dalawang taon na mula nang iniwanko ang sotana at estolako sa ka-eskwateran. Sa tabi mismo ng seminaryong pinanahananko at kung saan ako doon nagkaroon ng tamang isip. At kung saan doon ako nagsimulang namulat sa mga katotohanan. Doon, sa seminaryo na labindalawang taon akong nakatago sa likod ng sotana, na kumapit sa lakas ng estola. Doon, na may pader na mataas. Doon, kung saan gate din ang butas ng imbornal. Doon, kung saan ang mga tuyo at itlog ay iniilingan. Doon sa seminaryo na ang katabi’y eskwater. Doon, sa kung saan ang kunting sopas na ipinamumudmod ay nagdudulot ng damdaming kawang-gawa sa mga nakasotana. Doon, kung saan ang sigaw ng mga batang pumipila sa sopas ay: karapatan din naming kumain!

Oo, dalawang taon na ngayon ang nakalipas mula noong ako’y tinitigan ng isang kasama na parang tigre.

Oo, dalawang taon na nang ako’y tinanong kung napapaginipanko ba sila.

Oo, dalawang taon na mula noong ako’y nagising sa aking pagkukunwari. Nang ako’y natutong umiba ng landas. Nang iniwanko ang daang-matuwid. Nang ako’y nakarinig ng mga diskurso sa hangin.

Doon sa seminaryong may mataas na pader na sumara sa aking pagtingin sa mga nangyayari at mga pangyayari sa labas–sa likod ng kuwadradong pader–na punung-puno nga ng hirap at pighati, na taliwas sa katiwasayan at matiwasay na pamumuhay sa loob ng nakapader na mga buhay. Sa isang parte din ng pader, doon may nasunog na bangkay– doon mismo sa tabi ng tinatawg na Fathers’ House–doon mismo, nabusalan ang isang pangarap at pangako ng isang kabataan.

Anim na buwan, eksaktong anim na buwan, nang ako’y nagising sa aking pagkukunwari. Eksaktong anim na buwan mula nang isa sa aking mga kasama ang tahasang nagpamukha sa akin na may mga lipunan din na umaasang makita din ang pangakong hustisya na hindi nakakamit sa pagsesermon lang sa mga pulpito.

Oo, eksaktong anim na buwan mula ng isang magaling na seminarista at pintor na puminta sa nakadipang binata na handang yumakap ang nagsabing: Sa baba ng puyo, nandoon ang laban! Sa baba ng puyo may huhulagpos!

Iniwanko na rin ang aking sotana at estola sa eskwater at hinanapko ang landas na para sa akin. At sa loob ng dalawang taon, sariwang-sariwa pa sa aking alaala ng muli naming pagkikita sa kaeskuwateran, sa mismong tabi ng pader na humadlang sa totoong mukha ng mundo.

Nandito sa labas ang pagkilos. Nandito sa labas ang tunay na laban, Pads.

Dumadagundong pa rin sa isipko.

Oo. Mula dito sa pusoko, bumukal ang tunay na tapang ng isang mandirigma ngunit dito sa mismong paladko tinatamasa ang tagumpay. Ang tunay na laya, ang kalayaan. Dito sa baba ng alimpuyo, nandito ang simula ng pakikibaka at hindi sapat ang mga salita sa pulpito na puro pasingaw lamang. Kailangan ang pagkilos. Hindi pwedeng tagapagkilos ka lang. Makiisaka sa pagkilos. Mamilika. Dito o doon ka. Walang papagitna. Walang gitna.

At isa pa, Pads. May nasaling akong damdamin. Minahal ako at minahalko rin. Ipaglalabanko ang aking damdamin at ng damdamin ng mga nakikiisa sa akin.

Magiging ama ako. Ngunit, bago magkaganon, bibigyanko na ng laya ang daan na tatahakin din ng susunod sa aking anak. Ang susunod sa aking lahi.

Patawad, Pads, at ihingian mo ako ng patawad. Malawak ang aking pagmamahal. Mas malawak kaysa sa ginagalawan nating dalawa.

Sutil ang diskurso sa hangin.

Dumadagundong ang mga salita niya sa akin. Pabalik-balik.

Mayroon din sana akong lakas na tuladmo.

Yan ang pahabolko noong muli niya akong itinuro na astang hagubilin na hindi ako susunod sa kaniyang daang tinahak.

Ha! Dagli-dagli kong hinanap noon ang larawan na inipitko sa isang folder. Sinapo ko sa aking palad at: Nasa paladko ko rin ang aking lakas!

Pads, baka di na sila babalik. Nagulantang pa ang aking pag-iisip.

Baka sa susunod na araw na lang sila babalik. Si Eman.

Hindi! Babalik pa sila. Babalik pa sila…

Pads….

Muli naiwan akong mag-isa na nakatingin sa daanan, ang giwang sa damuhan.

Hindi na sila siguro nakasunod. Baka di ko na makita ang mag-inako. Sambitko sa aking sarili at naalalako ang nangyari noong isang linggo:

Hala! Hanapin niyo silang lahat! Marami ng utang ang mga ‘yan. Kailangan na nilang magbayad! Utosko sa aking mga kasama.

Linampasanko pa ang nakalupaypay na kamay ng driver ng army trak. ‘sensya na brod. Nasa kabilaka nasa ibang panig din ako. Kinausapko ang wala nang buhay na driver. Inapirko pa ang kaniyang lupaypay na palad.

Masuwerteka kasi makikita pa ng mga familyamo ang iyong bangkay. Sabiko na naman sa isang nakahandusay na bangkay sa tabi ng gulong ng trak. Pinulotko ang nahulog na Rosary sa tabi niya. Isinuksokko ito sa kaniyang bulsa. San Pedro, M. ang nakalagay sa name plate. Hinilako ang nadaganan niyang bandoler at isinabitko na sa aking balikat. Puno pa rin ng bala. Binitbit ko na rin ang kaniyang baril. Thanks…

Walang maghahalungkat sa mga backpack. Mga pitaka, huwag ninyong pakialaman. Maliligalig lang ang inyong isipan kung mayro’n pa kayong malaman d’yan! Iniutosko sa mga kasamang dali-daling namumulot ng mga bala at baril.

Oo. Bawal sa akin ang may maghahalungkat sa mga personal na bagay sa mga nasasawing kalaban. Maliligalig lang ang isip kung may makitang lawaran ng isang bata o asawa sa mga pitaka o bulsa ng mga nasawi. Palaging may paninisi sa kanilang mga mata. Nakakaantig din.

Ba’t sila nararamdaman ba nila, Pads? Sagot noon ng isang kasama.

Sila. Oo. Sila. Ikaw? Ano ang iyong nararamdaman? Sinagotko din ng tanong ang tanong niya noon. Narinig ito ng iba pa naming kasama. Walang sumagot. Oo. Walang naglakas loob na sumagot.

Simula noon, naging alituntunin na namin ito sa aming pakikibaka. Walang anumang masagi maliban sa mga armas at documento.

Tayo na! Utosko noong malamanko na patay lahat ang mga nakasakay sa trak. Malagim ang ambush! Parang buhay na ulang na biglang mailagay sa mainit na palayok. May mga makatalon pero sa apoy din sila babagsak!

Pads, tulogka muna. Baka pagliwanag, nandito na rin sila. Ako naman ang mag-aabang.

Sige nga… At, tinungoko na rin ang aking kubo. Malapit na rin ang inaabangang umaga…

Itutuloy…

One response to “Alimpuyo: Pag-aabang

  1. Pingback: Sa Baba ng Alimpuyo: Ang Larawan « Basurerong Pinoy

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: