Basurerong Pinoy

Mga Samu't Saring Katha ng Isang Basurerong Pinoy, Anak Busabos at Alipin ng Kahibangan

Tag Archives: alimpuyo

Alimpuyo: Ang Larawan

Huling parte ng Kuwentong Basurero: Alimpuyo..1, 2, 3, 4

****

Wala talaga, Pads. ‘di sila makaparito. Pirmi ang sona sa baba. Nahihirapan daw silang pumuslit.

Naglalaro pa rin ito sa isipko. Tatlong linggo na rin ang lumipas mula nang ako’y matiyagang nagmasid at naghintay na may ibubulwak ang mga damong nakalambong sa tagong liwasan patungo sa aming kampo.

Mainit na rin talaga sa baba ayon sa aming pasabilis na nagtitinda ng taho. Minsan na daw siyang nasita at binagansiya. Yung isa nga na aktibo sa kilusan, kinasuhan ng pagbibinta ng shabu noong dinampot siyang nagtitinda ng boneless bangus.

Mainit na sa bayan at kailangan na kaming umasa sa mga kasamang magsasaka para sa abasto namin. Panay na rin ang ronda ng mga patrol at minsan nga may ginawang pagpupulong sa eskuwelahan sa baryo namin at pinapirma lahat ng attendance ang mga dumalo. Binigyan pa sila ng mga card.

Kinabukasan, lumantad sa lokal na dyaryo na may mga 300 na rebel returnees sa baryo namin. Lintek!

Nagimbal ako sa yugyog ng aking balikat. Mabilis na gumagapang ang isa sa aking mga kasama. Panay ang senyas at tila atubili.

Swissssss!

Parang lamok na dumadaan malapit sa aking taynga ang bala. Humagitgit ito sa mga dahon sa aking likuran. Tumapyas sa isang sanga. Sunudsunod na ang mga humahagibis na bala. Parang kumukulong kanin ang tampisaw ng mga bala sa lupa. Tumatalsik ang mga batong mataan. Napayuko ako at sapat lang na hindi ako natamaan ng mga rumaragsang bala ng M60.

Bra tat ta ta tat! Ping! Tsing!

Patawarinmo po kami, Apo. Ama, gabayanmo po kami. Sunudsunod na ang pagsamoko sa mga anito ng kabundukan.

Luminglinga ako at nagtilamsikan na ang mga ga-hinliliit na mga tuyong tangkay na bigla kong nadapaan. Parang naghahanap na ako ng mga anitong kukubkob sa akin. Nakita kong parang lahat ay nakadikit na ang mukha sa lupa. Wala ng gumagalaw sa aming lahat. Iba-iba ang iginuguhit ang mga mukhang malapit lang sa aking foxhole.

Pads, ano na?! Liningonko ang palapit na kasama. Magdidilim na.

Wala pang putok na galing sa aming grupo. Hinihintay ang hudyatko. Alam din nila na talo kami kung sasabay sa putokan. Kulang kami sa bala. Malamang pati rin sa bilang.

Mauna na kayo sa likod. Sabihinmo, magpaiwan ang lima na kasamako. Mag-iwankayo ng mga bala. Nagmamadali kong utos.

Kunin n’yo lahat ang puwedeng mabuhat na documento. Bilisan nyo! Idinagdagko pa.

Ano?! Aatras tayo?

‘di naman siguro karuwagan ang aatras, di ba? May mga panahon pa para magamitmo ang tapangmo! Hala, batsi na!

Pads…

Ba’t kaya wala man lang pasabi ang mga pasabilis? Tanongko sa aking sarili. Malapit na sila… At napakagat na lang ako sa aking labi.

Kinapako ang gatilyo ng M-14. Mainit.

Nakalayo na sana kayo… Naimtim akong bumulong sa hangin.

Tumahimik na ang mga putok na galing sa mga nagsosona. At, naging kalbaryo ang mga ilang sandaling lumipas.

Itinuroko ang aking mata at ipinakitako ang aking kamay sa mga nakatingin pa rin sa akin na mga kasama. Iningusoko ang harapan. May nasilip kasi akong mga limang kalaban na maingat ding gumagapang sa damuhan. Hudyat na rin ito na maari na rin kaming magpaputok.

Unti-unti tayong aatras! Ibinilinko pa ngunit parang ako na lang ang nakarinig. Impyerno na ang takipsilim. Gumuguhit ng dugo ang mga ulap.

Nagwawala na rin ang gatilyo ng M14 ko:

Ba’t ka pa lumabas? Ba’t mo pa iniwan ang sotana kung ipagpapalitmo lang din kami sa bandoler? Si Imnas. Hinahaplos niya ang ulo ng magtatatlong taon na ding si Iskuat.

Si Iskuat. Iskuat ang pangalan ng aking anak na ang unang mundo ay iskuwater. Emmanuel ang tunay niyang pangalan. Isinunodko kay EMan, ang ama ng hulagpos.

Di ako sumagot. Ginuloko lang ang buhok ni Iskuat na kanina’y inaayos lang ni Imnas.

Lalaki ba ang anak mong wala ka sa piling namin? Na sa bawat gabi ay hindi namin alam kong makikita ka naming muli? Kailan kami maghihintay sa muli mong pagbalik? Si Imnas na naman.

May hangganan din ang bawat paghihintay,  Imnas…

Tang, tang. Bigyanmo rin ako ng baril, a. Para lang nagpapabili ng laruan ang aking anak.

Hindimo na kailangan ng baril, barok…

Pads! Pads… Lumagapak ang palad sa aking pisngi. Wala ng putok.

May tamaka, Pads. Iniutos ni Eman na iatras ka namin. Nasa tapat na tayo ng sitio ninyo. Babaka muna sa bahay ninyo…

Si Eman? Pinaatrasko na sina Eman!

Binalikan tayo, Pads. Wala ng putok. Mahigit isang oras na na tumila ang mga putok. Nawalan po kayo ng malay kanina.

Liningonko lang ang kasama. Babalikanko si Eman…

Eman….

******

Tino! Tinoo!! Ano na Tino!!

Yakap ni Imnas ang aking ulo. Pilit niyang ibinangon ang uloko na kanina’y nakapatong sa lamiseta. Nagkulay dugo na ang mga nagkalat na mga papel ng mga sinulatko. Nakalaylay ang aking mga braso ngunit tikom pa rin ang kanan kong kamao. Hawak ang kaliwa kong kamay ang larawan ni Imnas. Ito ang larawan na matagal na ring nakaipit sa isang folder, ang pinaghugutan ko rin noon ng apoy ng paghuhulagpos.

At ang larawan naming tatlo: Ako, si Imnas at si Eman.

Parang naalmirol na rin ang pantalonko sa naninigas ng dugo. Dumaloy ang dugo sa sapatosko at natuyo na sa sahig na tabla.

Patawad Tino… nahuli kami ng anak mo noong patungo kami sa kampo. Ayaw kong mawalaka sa amin Kumander Pads…

Hinablot ni Iskuat ang mga larawan sa aking kamay.

Mataas na ang araw.

Tang! Tatang….

<NATAPOS DIN>

Pahabol (at paumanhin na din):

Ito ay buod ng ilang parte (buod pa lang ‘yan, hay naku)  ng balak ko noon na gawing maikling nobela na umiikot sa buhay ng apat na bata na sina Inot, Eman, Imnas at Anib. Ang kuwento ng batang si Pads (Inot o Tino) ay ang sapatos kung saan ang setting ng Sapatos ay nasa interrogation room he he he…(di pansin ano?) Hindi ko nga alam kung patayinko na dito (sa katatapos na kuwento) si Inot, e, pero paano pa mapunta ito sa interrogation room, hay.

Ang mga kuwentoko ay nagawang magulo ang plot dahil kung minsan ‘la naman talagang plot ang buhay.

Si Anib ay aabangan niyo nalang sa krismas, pang krismas kasi ang kuwentong panimula niya he he he.

Sana kapag hindi ako tamaan ng sakit na katamaran, ihahainko na rin ang panimulang kuwento ni Eman.

Si Imnas, ala pa talaga akong nasimulan. Kayo? Maari n’yo namang gawin e he he he.

Ang istayl sana ng presentasyon ng mga kuwento ay parang mexican-telenovela. ‘yon bang sa iisang sandali ay sabay-sabay na may nangyayari at salit-salitang ilalabas at biglang may lalabas na patalastas tulad din sa TV he he he…

At tulad din sa kariton kong basurero, walang ayos ang mga basurang maitambak, bote, bakal, dyaryo…halu-halo.

Salamat po sa inyong lahat.

Ka Loren 😀

Alimpuyo: Paglisan

Karugtong ng ating Kuwentong Basurero,Alimpuyo: Pag-uwi at Pagsisisi

iii. ang paglisan

May kumatok sa pintuan. Dalawang beses lang.  Nagulat pa ako. Di ko akalain na may paparito sa aking opisina sa ganitong oras. Abala pa naman akong naghahalungkat sa mga folder na nakasalansan sa kabinet na di kalayuan mula sa aking lamisa. May nakita akong isang larawan na nakaipit sa isang folder. Dagli ko itong itinago. Mahirap na. At, di ko na pinansin kung saang folder ulit ko isinuksok. Tumingin ako sa bintana. Sa lampas ng salamin, may mga ilaw nang nakasindi. Ne, madilim na pala?

Sino ‘yan? Tanongko sa kumatok.

Ako Pads. Ang sagot sa akin.

Ano ba naman ito? Guessing game pa. Nandilat ang mga matako at parang ‘Sai’ na tumagos sa pintuan ang sulyapko. Patay na sana kung ako si Elektra.

Buwisit! Napabulong na lang ako at umiling. Alam ko na rin kasi kung sino ang nasa likod. Boses pa lang magkakilala na kami. Pati sa bilang ng pagkatok. Parang password na sa amin.

Pasok ka. Sabiko at pinaikotko ang swivel chair. Hinarapko ang pinto at nag-abang sa papasok. Di ko sinasara ang pintuan ng aking ofisko. Pinulotko ang aking bolpen at kinagatko ito. Kung bakit bang kinakagatko ito kung napapaisip ako? Pagkatapos, hinaplosko ang aking noo. Malagkit!

O, dinalaka ng hangin? Pinasalubonganko na ang mukhang sumilip sa pintuan.

Paalam na ako, Pads. Diretso ang sagot. Walang imik tinungo niya ang isang selya at hinila ito paharap sa akin. Umupo at tumango. Pinisel-pisel niya ang kaniyang tuhod na para bang dinapuan ng reyuma.

Naghari ang katahimikan. Parang may anghel nga na dumaan, e. Tinitiganko ang nilalang na nakasama ko sa loob ng sampung taon:

Ha! Ha! Ha! Ano na yung sinabimo noong nasa Pre-collegeka pa lang?Itinuroko si Eman.

A, e, kung bakit di pinakasalan ni Espiritu si Maria? Sagot ni Eman. Humagakgak.

At ano naman ang sabi ni Rector. Sinutilko pa rin.

E, ano pa? Inismiran niya ako at nagkamot ng batok. Si Eman.

Bakit naman kasi ganun ang tanongmo?

Naa. Class, ang sakramento ng kasal ay banal. Ito ang susi ng kabanalan na bumubuo ng familya. Ang mga anak ay mga aliw din at biyaya ng isang familya. Sabi noon ni Rector. Nasa Cathecism 101 kami noon. Mga pitong Banal na Sakramento ang topic. Di ko nga alam kung bakit ko naitanong, e. Si Eman.

‘kalako nga kung sisipain ako noon. Biromo, unang semesterko pa lang mapapalabas na ako. Nakakahiya, sabiko noon. Itinuloy ni Eman.

Magpapari ito! Magpapari ito! Puro ako kabulastugan sa mga kabarkadako noon, ha ha ha! Sambit na naman niya.

Nakapagtataka nga kung bakit ‘di ka sinapa, e. Tignanmo. Nasa unang taon ka na sa Theology. Ako noon ay nasa huling taon na ng Theology. Dalawang taon na lang,parina ako.

Paalam na ano?! Ako na ang bumasag sa tahimik. Kung saan-saang lupalop na nakarating ang aking isip. Bumalik sa mga tagpong tatlong taon na ang nakalipas.

Di ko na makakayanan, Pads. Isang malaking pagkukunwari kung dito pa ako. Di na kasya ang aking sotana na tanggulanko. At saka, may isang mundo at may marami pang kaluluwa na umaasa sa aking paglabas. Diretso ang kaniyang tugon.

Wala akong pag-aalinlangan, Pads. Tumitig sa akin at naaninagko pa ang liwanang ng flourescent sa namumula na niyang mga mata.

Nasa labas na ang mga gamitko. Ewanko kung ipinapaalam niya lang sa akin o isa itong utos para tignanko ang kanyang gamit.

Wala akong gatiting na pagsisisi. Siya na naman.

Tumayo. Umikot sa aking lamisa at di ko man lang napaghandaan ang kaniyang pagyakap. Pinisel-pisel niya ang aking balikat, kinalabog ang aking likod at bigla, hinagap niya ang aking mga palad.

Lilisan na ako. Tinitigan niya ako na parang sasakmal na tigre. Pagkatapos, tumalikod na.

Sinubukan kong tumayo para habulin siya ngunit lumingon ito. Itinuro niya ako at ininguso ang aking upuan.

Dyan ka na. Oo, Diyan ka na! Di ka dapat susunod sa akin! Parang ganyan ang sinasabi ang umaapoy na niyang mga mata na kanina lamang ay malamlam.

At…

Naiwan na naman akong nag-iisip. Sumagi na naman sa aking isip ang isang tanong: Hindi mo ba sila napapaginipan?

Itutuloy…

%d bloggers like this: