Basurerong Pinoy

Mga Samu't Saring Katha ng Isang Basurerong Pinoy, Anak Busabos at Alipin ng Kahibangan

Tag Archives: anib

Mga Pasko sa Buhay ni Anib-4

Mga Pasko sa Buhay ni Anib-1, 2, 3

***

Desyembre 24, 7:00 ng gabi, dalawang taon na ang nakalipas.

“Nang! Ania! Si Tatang!” Malayo pa sa pintuan ng bahay nila si Anib todo na ang kaniyang sigaw. Garalgal na ang kaniyang boses. Namamaosna. Ipinunas niya ang kaniyang braso sa tumutulong pawis mula sa kaniyang pisngi. Tumulo na rin ang kaniyang sipon. Sininghot na lang niya ito. Umiiyak na siya!

“Nang, si Tatang…” Inulit ni Anib. Garalgal ang matinis niyang boses.

“Bakit? Bakit si Tatangmo?” Hawak pa rin ni Nanang Magda ang balot ng knorr cube at sinalubong ang humahangos niyang panganay.

“Ano? Napaano si Tatang?” Tanong naman ni Ania habang isinusubo ang huling tatlong butil ng mais mula sa kanina’y isang supot ng kornik. Tumayo na siya mula sa kanilang bintana. Kitang-kita niya kanina ang kaniyang kuya na kumakaripas ng takbo. Lumapit na rin siya sa kuya niya.

“Hinuli daw ng mga pulis. Sabi ng mga kasama niya diyan sa Commonwealth.” Singhot ni Anib at sumalampak na lang siya sa ikalawang baitang ng kanilang hagdanan na may tatlong baitang.

Hindi nakarating ang kanilang Tatang sa gabi ng Pasko. Unang gabi sa malay nilang magkapatid na wala ang Tatang nila. Unang pasko din na kahit pansit man lang, e, wala silang handa.

Nakasanayan na rin kasi ni Tatang Delfin na may pansit na pasalubong. Pasko man o Biyernes Santo, pansit pa rin ang dala. Nagkasiya na lang ang adobong kangkong na noche buena nila. Hindi na sila naghapunan sa kahihintay kanina sa kanilang Tatang. Nagbabakasakali silang baka inimbitahan lang ito sa presento at papauwiin din.

Ito ang unang pasko sa buhay nina Anib at Ania na hindi nila nayakap at nahalikan ang kanilang ama.

***

Desyembre 24, 7:30 ng gabi, ngayong taon.

Pinapanood ni Anib ang mga batang nagsisindi ng mga lusis. Grupo-grupo ang mga ito. Pagarahan at kantiyawan ng mga laruan. Ang rarangya ang kanilang damit! Maingay silang lahat! Malayo sa itsura ni Anib at singlayo ng tala ang saya nila sa lumbay na bumabalot kay Anib sa sulok ng ficus at sa dilim na dulot ng malayong street light.

Kapagdaka’y nagbabuzzer ang mga iba sa mga gate upang mamasko. At, kapag nakabukas na ang gate, sasabayan ito ng mga matitinis na jingle bells, felix navidad at whenever I see boys and girls selling lanterns on the street…

May isang grupo pa nga na napadaan sa kinasasandalan ni Anib. Hinagisan siya ng mga kendi at tinapay. Burger pa ‘ata ang isa. Hindi man lang ito nabuksan! ‘di tulad ng mga iniaamot sa kanila noon.

Hay, kaninang umaga pa lang sana, nagprapraktis na sila ni Ania. Peboreyt pa naman nilang kantahin ang whenever I see girls and boys selling lanterns in the street… Nakikipag-agawan na rin sana sila sa mga kapwa batang paslit ng makakantahang bahay. Bitbit na rin sana ni Ania ang pinitpit na tansan at hawak na rin sana niya ang lumang lata ng gatas bilang tambol nila. O, kaya, ang dalawang batong itinutuktok niya sa mga dingding. Masaya din sana sila. At, libre din sana silang gumala ngayon…

“Whenever there are people
Giving gifts, exchanging cards
I believe that Christmas
Is truly in their hearts…

Let’s light our Christmas trees
For a bright tomorrow
Where nations are at peace
And all are one in God…

Let’s sing Merry Christmas
And a happy holiday
This season , may we never forget
The love we have for Jesus

Let Him be the One to guide us
As another new year starts
And may the spirit of Christmas
Be always in our hearts…”

“Ganyan, ganyan din sana ang kanta namin ni Ania.” Naibulong na lang ni Anib sa sarili. Sinabayan niya na lang ang mga batang nagkekeroling sa tapat ng gate nina Ania. Kumalabog pa ang kaniyang didbdib nang magbukas ang gate. Tinitigan niya ito at inasam na si Ania na sana ang lalabas. Wala. Isang katulong siguro ang lumabas kasi nakauniporme ito. Nanghina pa si Anib.  Tumayo siya at diretsong tinakbo niya ang katapat na gate. Hinintay pa rin niya si Ania na lalabas. Dalangin niya, si Ania na sana ang lalabas na magbibigay ng pamasko sa mga kapwa bata.

Nang lumipas ang mahabang sandali na wala pa ring sumunod na nagkeroling, bumalik na rin siya sa dating puwesto. Mahirap na baka mapagkamalan pa siyang magnanakaw. Hinaplos na lang niya ang kaniyang hita na kinagat na ata ng lamok habang linilingon niya ang mga batang tuloy pa rin sa pagsasaya sa kalsada. Muli, binato ng tingin niya ang nakapinid pa ring gate ng katapat na bungalow. Sana, nagkekeroling din sila ni Ania ngayon. Oo, ganitong -ganito sana sila ngayon. Tulad ng mga ibang bata, nagsasaya din sana sila.

Kailan pa kaya mangyayari ‘yon? Oo, kailan pa kaya?

“Sana, ngayong taon na…” at napapikit na lang siya at nagdasal ng taimtim habang patuloy pa rin ang mga halakhak at hagikgikan sa palibot niya…

Itutuloy…

Mga Pasko sa Buhay ni Anib-3

Mga Pasko Sa Buhay ni Anib-1
Mga Pasko Sa Buhay ni Anib-2

*******

Pati ang Kuya Anib niya, wala pa din.

Sumama ito kanina sa pangangalahig ng basura. Idol kita Kuya! Nasambit niya noon sa kaniyang kuya. Walong taong gulang pa lamang ang kuya niya ngunit matapang na itong sumasabit sa trak ng basura. Kung bakit ba namin kasi ayaw pumayag ang tatang Delfin nila na sasama siya sa kuya niya. Gusto niya rin sanang sumama dahil kahit mga plastik lang ang mapulot niya, siya pang pandagdag sana sa naipon na niyang tig-25 na sentimo sa lata, ang latang alkansiya na gawa ng kuya niya.

Maliit pa daw siya. Yan ang sabi ng Tatang nila. Apat, oo, ‘yan ang bilang niya sa daliri niya kung ganyang tanungin kung ilang taon na siya. Ang di niya matarok ay kung bakit bawal daw ang batang babae na mangalahig ng basura.

E, ano ngayon kung babae ako? Sasagutin sana niya ang Tatang nila minsan. Kaso naunahan siya ng hiya. Sinabi na naman kasi ng Tatang nila na hindi siya puwedeng sumama sa kuya niya dahil babae siya. Ipinagpipilitan niya noon na sumama sa pagpulot ng plastik sa may Commonwealth Avenue. ‘buti na lang nangako ang kaniyang Kuya Anib na bibigyan siya ng piso. At, natakot siya sa kuwento ng Inang nila na marami na daw ang mga bata na kasing-edad niya na namatay sa Malaking Daan. Nangimi pa siya noong dagdagan pa ito ng kuya niya na nagkalat pa nga daw ang mga utak ng mga bata sa daan noong nabundol ang mga ito.

Wasak daw ang mga bungo!

“Tulonganmo na lang akong maglaba”, sabi noon ni Nanang Magda, ang nanay nina Anib at Ania. “Ikaw na lang ang tagabomba sa gripo at sumisikip na naman ang diddibko,” dagdag pa ng kanilang ina. May hika kasi si Nanang Magda.

Kaya, ‘yon. Masaya na siyang tagabomba ng gripo kahit hirap na hirap niyang ibaba ang mabigat na bombahan.

Walang angal si Ania na samahan ang Nanang niya. Paminsan-minsan pinapaipitan naman ni Nanang Magda ang kili-kili ni Ania ng piso kung ganyang yayapusin siya nito habang nagyayang magpasama upang dalhin nila ang mga natupi nang damit na nalabhan nila sa loob ng subdivision. May dalawang bahay sa subdivision na kinokontrata ng  kaniyang ina ang mga labahin.

Naalala tuloy ni Ania ang ibinigay ng Nanang niya na piso. Kinuha niya ito at patakbong nagtungo sa dulo ng makipot na daan kung saan nandoon ang store nina Tala. Bumili siya ng kornik. Isa-isa niyang isinusubo ang butil ng mais habang palinga-linga at nagmamasid. Nagbabakasakaling nandiyan na ang kaniyang Tatang. Wala pa rin.

Kibit balikat na umuwi ng bahay si Ania. Wala pa rin ang Tatang niya. Pati ang kuya niya.

Dahan-dahan na siya naglakad at pilit na iniiwasan ang estero sa tabi ng eskinita. Marami pa ring tao na paparito at paparoon. Abala silang lahat sa kaniya-kaniyang buhay.

Nadatnan niya ang kaniyang ina na abala sa kusina. Iluluto siguro nito ang kangkong na hinuhugasan. Alam na ni Ania ang ihahalo dito. Knorr cube at kunting Silver Swan na soy. “Adobong Kangkong, masarap ito!” Iyan. Iyan ang sasabihin na naman ng kaniyang ina.

“Imaginen nyo na lang na adobong baboy ito na may kangkong. Tapos, ubos  na ang karne, kaya’t kangkong na lang ang natira.” Ito ang sabi noon ni Nanang Magda, minsan habang silang lahat ay sabay-sabay na kumakain ng hapunan.  Natawa noon ang Tatang ni Ania at muntik pa nga itong nabilaokan.

Kahit adobong kangkong lang, sarap na sarap naman silang lahat noon.  “Siguradoko, masarap na naman ang Adobong Kangkong ni Inang…” bulong ni Ania sa sarili at napangiti siya nang maalala niya na sinasapo pa ng kuya niya ang tiyan nito habang tumatayo noon.

“Nang, gabina. Hindi ba darating si Tatang ngayon? Pati si Kuya Anib, wala pa rin.” Hinila na ni Ania ang braso ng kaniyang ina para pansinin siya.

***

Desyembre 24, 6:30 ngabi, ngayong taon.

“Madilim na…” Bulong ni Anib. Binuhat niya ang sako na nangangalahati na rin sa napulot niyang mga plastik. Nagpasiya siyang maglibot din kanina upang hindi mainip at kapansin-pansin ang pagtambay niya sa loob ng subdivision. Kilala na rin siya kasi ng mga ilang taga-subdivision kaya libre na rin siyang gumala sa mga kalsada nito. Lagi kasi siyang nakikita dito tuwing Sabado’t Linggo na kumukuha ng mga plastik, karton, bote o mga lumang diyaryo na itinatapon sa mga imbakan sa mga kanto ng subdivision.  Kaya, hindi na siya pinapansin at itinatawag sa mga guwardiya ngayon. Hindi tulad noong unang nagpaiwan siya sa trak ng basura. Nabagansiya siya. Mabuti na lang at naawa ‘yong isang ginang na suki ng kanilang nanay sa paglalabada.

Pero, iba ngayon. Bisperas ng Pasko.

Tapos na ang oras ng pagkuha sa mga basura at dapat wala na rin siya dito . Kunsabagay, marami naman ang mga batang naglalaro sa mga lansangan. May naghahabulan at nagpapalakasan ng tunog ng turotot. May nagpapailaw ng lusis at may nangangaroling. Pero, halata pa rin siya. Halatang kakaiba pa rin siya sa mga ito. Sa linis ng balat at sa pananamit, malayo siya sa mga batang nagsasaya.

Nagsisindihan na ang mga ilaw at unti-unting nababalutan ng mga mumunting ilaw ang mga bungalow sa subdivision. Ang liwanag! At, napakarikit ang mga iba’t-ibang kulay na sinag! Tumatagos ang bawat kislap sa mata niya at tumuturok hanggang sa kaniyang murang puso.

Ibinaba ni Anib ang kanina’y sakbat niyang sako ng plastik at isinandal ito sa kuwadradong taniman ng bougainvillea. May sampung metro rin ata ang layo mula sa pinakamalapit na street light kaya madilim-dilim din lalo pa’t nakalimutan atang binawasan ang mga sanga ng bougainvillea. May katabi pang malaking ficus kaya lalo pang dumilim sa kinaroroonan niya. Hindi naman ito kalayuan sa bungalow nina Ania na nasa tapat niya sa kabila ng kalsada. At, may spotlight namang nakatutok sa gate ng bahay.

Umupo na rin siya at sumandal sa sementadong pader sa tabi ng ficus. Napapikit siya at humugot na naman ng isang mahabang buntunghininga.

Oo. Naala ni Anib. Ganitong oras noon, ayon sa kuwento noon ni Ania, dalawang taon na ang nakalipas. Noong sobrang inip ng kapatid niya sa kahihintay sa kanila. Dalawa sila ni Tatang niya.

Pinunas ni Anib ang tumutulo pa ring pawis niya sa pisngi at naramdaman niyang pumipitik ang kaniyang panga. Pagkatapos, binunot niya ang nag-iisang supot ng kornik sa kanang bulsa ng shortpan niya. Muli, sinipat ng paningin niya ang malaking pintuan sa tapat niya.

Sumasabay ang tunog ng bawat butil ng mais sa loob ng bunganga niya sa mga kunting paputok na naririnig niya. Tinitigan niya ang gate. Wala pa ring galaw.

“’asan kaya si Ania?” Ibinulong ni Anib sa katabi niyang sako habang sinusundan ang paningin niya ang kislap ng lusis na pumailanlang at humahamon sa madilim na langit.

Itutuloy…

%d bloggers like this: