Basurerong Pinoy

Mga Samu't Saring Katha ng Isang Basurerong Pinoy, Anak Busabos at Alipin ng Kahibangan

Tag Archives: pinoy

Ang Mga Pasko sa Buhay ni Anib-1

Whenever I see girls and boys
Selling lanterns on the streets
I remember the Child
In the manger as He sleeps…

Nakakabingi ang alingangaw na galing sa basag na yatang trumpa na nakakabit sa radyo ng trak.

Simula na naman ang paghakot ng basura.

***

Desyembre 24, 5:00 ng hapon, ngayong taon.

“Tata, baba muna po ako. Tinatamad akong maglibot ngayon sa village.” Sabi ni Anib ng tanungin ng matandang tsuper. Parang anak na rin kasi ang turing sa kaniya. Umaga’t hapon na sumasabit siya sa trak simula noong nag-umpisa ng kanilang christmas break. Napansin kasi kanina ng matandang na panay ang iling niya at matamlay na nakasabit sa bintana ng trak sa tabi ng drayber.

Bisperas ngayon ng pasko. Mahigit isang linggo na ang lumipas na araw-araw siyang sumasabit sa paghahakot ng basura pero kahit anino man lang ni Ania ay di niya nasilayan. Susubukan niya ngayong matyagan ang gate ng bahay at magbabakasakaling lalabas si Ania.

“Bukas, Tata, paskona at marami-rami din siguro ang basura, mag-aalas singko po ba tayo?”

“Oo, Barok. Marami ang mga basura bukas.” Sagot naman ng drayber. Saglit na tinitigan nito si Anib. Humugot din ng buntunghininga.  “Sige, at meri krismas na lang, a. Sana matanggapmo na masaya ang asam mong regalo. Ingatka lang baka mapagkadisketahanka ng mga guwardiya diyan.” At ininguso pa ng drayber ang gawi ng entrance ng subdivsion. Nararamdaman at natatantona ng matanda na hindi sasabay si Anib paglabas nila.

Pinampag ni Anib ang tagiliran ng trak sabay kindat sa dalawang pahinanteng kanina pa’y nakamasid lang sa kaniya. Pinandilatan siya kasabay ang puno ng pag-asang mga ngiti. Inapakan na rin ng matandang drayber ang akseletor kasabay ng pagtalon ni Anib.

Sabay-sabay na nahugot ang mga buntunghininga mula sa apat na nagbabasura.

“Meri krismas!” Ang sabay-sabay ding nabigkas.

***

Nandito ang karugtong…

Advertisements

Sleep Walking 3

Ang karugtong ng Sleep Walking...1 at 2

****

<Magsiwalaan ang mga uma. Mga palayan ay mapapalitan ng mga bahay ng kumikintab na mga kotse. Mga talampas, mga lambak at mga burol ay gagawing lona na pleygrawnd ng pamamalo ng maliliit na puting bola. Papaluin ang bola, hahabulin din at ‘pag naabutan, papaluin ulit at isyot sa maliit na butas. At, eureka! Mahuhugot ang pinakaaasam na flag na tanda ng paghimlay ng bola sa mababaw na hukay.>

Segsegenmo na maigi, ‘at ng magkalasa din. Si Lakay.

‘la na’ng katas. Binuhusanko na ng mainit na tubig, kahapon pa! Si Baket.

<Kuwento na rin ang bagoong dahil magmahalan ang asin. May royalty na kasi ang processo ng pagsasana. Mahihiya na ang hintuturo na maitatarget sa asin. Pati ang ‘pagsegseg’ sa bagoong ay may patent na rin at pinatente ng magmamay-ari ng pinakbet.com.>

Habulinmo at matagal na tayong di nakatikim ng ganyan.

Ano pa’t puro na lang selopin ang mga nandito e. ‘ala na ‘pre. Sayang, extinct na ata ang mga talangka, e.

<Mabibili na rin kasi ang mga dalampasigan at tatayo doon ang mga maraming kubo. Matatakot na ang mga talangka sa mga milyong-milyong paa ng mga tao na nagtatampisaw sa brownish ng dagat.>

O, ito ang mga pictures. I-scanmo.

Pagalawinko. ‘lagyanko nga ng animations para maging parang totoo.

<Hanggang sa screen savers na lang ang mga bagoong, ang mga talangka at ang mga asul na tubig ng dalampasigan. Mapapasama na sila sa bilyong screen savers sa loob ng malaking kompyuter na may kontrol sa utak at damdamin ng tao. Ang pahinga lang ay ‘Stand by Mode’ at bawal na ang ‘Sleep Mode’ sa panahong ito.

Beep tit tit tit… at unti-unting mahihila ang malay.

<BABALA: Bawal managinip! Breaching the line of sleep mode…>

*****

Bigla! Mapapahid ang muta na namahay sa mata at magugusot ang mga pilik-mata. Kakawala ang nakakulong na hikab…

*****

<Halu-halo ang mga nakabarong mula sa naprocesong balat ng saging. Pati nga puno ng saging ay may patent rights na rin. May nagmamay-ari na!. Lakatan, mayron. Tundal, mayron. Dippig, mayron. Balayang, mayroon na rin. Pati na nga dahon ng saba, may tagna.>

Magkakasalungat naman ang data na mga ito. Nakakahilo. Sambit ng isa na nakabarong ng lakatan.

Huwag ka nang maingay dyan at may nakikinig. Bilin ni Boss, e di ‘yan. Sagot naman ng isang nakabarong ng tundal.

Hindi naman totoo ang mga ito, e! Sabad naman ng nakabarong ng dippig.

Tama o hindi, pare-pareho din yan. Di rin nila maiintindihan. Singhal naman ng isang nakabarong ng balayang.

<Abala ang mga nakabarong na sumusuma sa mga detalyeng nakapaloob sa pangakong tuwid na daan. Makailang beses na nilang inulit. Pauli-ulit na. Lilipad na ang mga kotse pero di pa rin nagkakatugma ang mga detalye at probabiliti ng pangako.>

Kotse! Sabi ng isa. Ang lumilipad.

Hindi  jiplin sabi naman ng isang nasa likuran.

<Mayroon pang gadget na panghuli ng kidlat. Lintek na ang magchacharge ng mga sasakyan….huuaaah!>

*****

Baliktad na ang panahon at nagpafastforward na…

Rewind….

*********************************

Nanginig ako at hinilako ang kumot. Naitalukbong sa uloko ngunit sumilip din ang mga paako na kaagad namang nilapa ng mga lamok na nahihilo na sa pagkagutom.

Anak ng Lintek! Bumubulong na ako habang ako’y pinandilatan ng larawan sa kuwadradong dingding. NakaLCD pa at bawat sagi ay nag-iiba ang pictures. Touch Screen. Syet! Biglang lumabo. Napapairap pa ako. Sepia na. Naaagnasna ang larawan sa dingding. Anim sila. Ang Tatay, ako. Ang Nanay. Ang panganay na si Iskwat. Si Eman. Si Anib. At, si Ania.

Namaluktot ako. At dalawang kamay kong pinisel ang aking sikmura. Humilam…at parang kumulog. Hay…

Tapos na siguro ang pangatlong tilaok ng mga manok. Magliliwanagna. Unti-unting kumakalma ang aking paghilik at namamalayanko na ang tunog. Umunat ang aking kamay mula sa sikmura at pinunasko ang tumutulo ko pang laway. Hinanap ng aking paa ang tsinelas at unti-unti itong tumunog patungong CR. Giya ang isang kamay bumulusok ang panghi sa panghing naiwan noong hating gabi. Natauhan na ang aking mga daliri at hinagap ang gripo. Tinungo ng tubig ang kanina’y namahayan ng panis na laway kong bunganga. Kumawala ang aking mga mata mula sa pagkabighani ng muta. Lumakas ang aking pang-amoy at umabot sa akin ang samyo ng nalalagang sinangag na bigas.

Wow! Blend Forty Rice!

‘la ng bigas. Ito na lang ang ating almusal. Ang asawako.

Napapiket ako.

Ang mga bata? Ako.

Mga tulog pa…

Nananaginip din sila. At liningonko ang mga bata at sana masasarap na pagkain ang panginip nila.

Alam kong marami akong panaginip ngunit naeris na lahat. At ngayon, hihipanko ang kape mula sa sinangag na bigas at ang gabatong kaning-lamig mula sa NFA na papalambutin naman ng mainit na kapeng blend forty rice. Masaya pa din ako na maghihintay sa aliw na dulot ng aking pagtotbras at pagligo sa apat na tabong tubig.

Ngayong umuga, ang umaga pagkatapos ng isa na namang kahapon, iiponinko lahat na mga papel, dyaryo, bote, plastik at bakal sa kalsada na tulad din ng pag-iponko sa mga naglaho na ring pangarap, ang aking mga panaginip. Oo, doon sa puwestoko na kung saan nandoon ang lahat na kayamanan: Ang Commonwealth Avenue. Ang daan na kung saan nandoon ang kayaman ng lahat. Ang komonal na kayamanan!

Pagtitiyagahanko ang mga basura. Aabot na ring 18.25 ang naipon kong tig25 sentabo.

Para sa isang kilong bigas.

Mamayang gabi, oo, mamayang gabi, ako’y pipikit na naman at magpafastfoward…..

<NATAPOS DIN>…hay!

***

Pahabol:

Ang Kuwentong Basurero na ito ay orihinal na nalathala sa isang karitonko sa internet at may pamagat na TARIMBANGON, sa Tagalog ay ALIMPUNGAT. Lahat na pangyayari ay sadyang kathang isip lamang at kung may kahawig sa totoong buhay o sa mga nalathala na ay hindi sinasadya.

Ang tanging layuninko lang ay ang pageksperimento sa ‘mimises’ ni Arestoteles at pilit na isalin sa isang katha ang mga pangyayari sa loob ng isang panaginip. Hindi ko rin alam kung saan ito mapapaloob sa larangan ng pagkuwento.

%d bloggers like this: